DEREŃ BIAŁY [Cornus alba]. Rośnie jak szalony, ma piękne czerwone pędy i żadnych praktycznie wymagań. Przynajmniej u mnie w ogrodzie :)

Dereń biały - szeroko rozrastający się krzew o pokładających się i przyrastających do ziemi pędach. Osiąga 3 m wysokości. Podstawowym walorem ozdobnym derenia są czerwone pędy – szczególnie widoczne w okresie bezlistnym. Ozdobą derenia białego są również liście – jajowate, ciemnozielone, przebarwiające się jesienią na karminowo. Białe kwiaty i niebieskawe, kuliste owoce mają małe znaczenie dekoracyjne.

Dereń biały preferuje gleby wilgotne a nawet podmokłe, jednak jest wytrzymały na okresowe susze. Dobrze znosi ocienienie, jednak pełnym słońcu szerzej się rozrasta, a jego pędy mają intensywniejszy kolor. Toleruje cięcie i jest w pełni mrozoodporny.

DEREŃ BIAŁY ‘Elegantissima’ [Cornus alba] to kolejny przykład doskonałego wręcz zaadoptowania się do gleby. Posadzony 'w pierwszym rzucie' przyjął się bardzo dobrze. Muszę go mocno przycinać, bo ambicje ma wielkie :) Ślicznie wygląda i nic się z nim nie dzieje. Idealny kandydat na 'trudne' ogródki :)

Dereń biały Elegantissima - jest to krzew szeroki, rozłożysty, o pokładających się gałęziach, szybko rosnący do 2 metrów wysokości. Przyrasta ok. 20 cm rocznie. Pędy czerwone, dekoracyjne szczególnie w stanie bezlistnym. Liście biało-zielone, pstre, zdobią od kwietnia do października. Kwiaty drobne, kremowobiałe, w spłaszczonych baldachogronach na końcach pędów. Kwitnie na przełomie maja i czerwca. Krzew nadający się na stanowiska słoneczne i półcieniste. Wymaga gleby wilgotnej i żyznej. Może również rosnąć na glebach bagnistych i torfiastych. Znosi długotrwałe zalanie wodą. Całkowicie odporny na mrozy.

KOLKWICJA CHIŃSKA [Kolkwitzia amabilis] rośnie u mnie od 3 lat z przygodami. Najpierw zaraz po posadzeniu została prześlicznie rozdeptana przez fachowca, który stawiał płotek, na szczęście ładnie odbiła. W zeszłym roku miała bardzo mocne przyrosty, więc postanowiłam je przyciąć :/ Kwiatów miała trochę, ale bez szaleństwa. W tym roku rośnie jak szalona, nic nie przycinam, ale kwiatów ma bardzo mało. Podejrzewałam nawet, że może ma za dużo cienia, ale kwiaty które są, pojawiły się właśnie na bardziej zacienionych fragmentach (w dolnych częściach i po bokach). Póki co nie wiem o co chodzi :/, ale spróbuję zgodnie z tym co wyczytałam w sieci usunąć po kwitnięciu wszystkie pędy, na których były kwiaty, z nadzieją na obfite kwitnienie w następnym roku.

Kolkwicja chińska - krzew, dorasta do 3 m wys. i tyle szer., przyrasta ok. 20 cm rocznie. Kwiaty różowe, dzwonkowate, zebrane w gęste baldachogrona. Kwitnie bardzo obficie na przełomie maja i czerwca. Lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste. Gleba lekko wilgotna. Nadaje się na skupiny, rabaty lub sadzony pojedynczo. Choroby i szkodniki nie występują. Odporna na mróz, ale młode pędy mogą przemarzać. Bardzo wartościowy, mało znany gatunek. Każdego roku po przekwitnięciu kwiatów, usuwamy wszystkie pędy, które je wydały, aby pobudzić rozwój nowych pędow. Stare obumierające gałęzie oraz części przemarzniętych zimą pędów, usuwamy pod koniec zimy.

PĘCHERZNICA KALINOLISTNA 'Diabolo'  [Physocarpus opulifolius]. To jest przykład roślin, które albo miały farta trafiając na fragment doskonałej gleby, albo są odporne nawet na worki foliowe w gruncie :) Jedne z nielicznych, które przetrwały od początku, są pamiątką z pierwszego nasadzenia. Przyjęły się doskonale, rosną jak szalone, kwitną oszałamiająco. Oby nie zapeszyć, ale na razie ilość kwiatów, która się pojawia co roku zapewnia bardzo przyjemny szum pszczół wokół.

 Pęcherznica kalinolistna 'Diabolo' - krzew, dorasta do 2 m wys., przyrastając ok. 30 cm rocznie. Liście ciemno czerwono-czarne, młode jaśniejsze. Kwiaty białe lub różowawe, w baldachowatych kwiatostanach. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Wymaga stanowisk słonecznych lub półcienistych, gleb najlepiej kwaśnych, żyznych i wilgotnych. Odmiana chroniona. Aby zachowała odpowiedni kształt przycinamy ją późną jesienią. Odznacza się dużą siłą odroślową i aby ją odmłodzić możemy przycinać krótko nad ziemią. Odporna na mróz.

OBIELA MIESZAŃCOWA [Exochorda macrantha]. Posadzona jakieś 4 lata temu, przyjęła się doskonale i doskonale kwitnie co roku, zachwycając wszystkich kaskadą białych przewieszających się kwiatów. Zdjęcie zrobiłam pod koniec kwitnienia więc kwiaty nie mają już tej  niezwykłej bieli i sporo już opadło, ale nadal jest śliczna.

Obiela mieszańcowa - krzew zwarty, do 2 m wys. i 3 m szer., o kopulastym pokroju, wygiętych łukowato gałęziach pod ciężarem śnieżnobiałych kwiatów, ok. 3 cm, zebranych w grona. Kwitnie bardzo obficie w maju. Dobrze rośnie na glebach żyznych, kwaśnych do obojętnych, stanowiskach słonecznych. Polecany do większości założeń ogrodowych, sadzony pojedynczo lub w grupach.

Rok później wyglądała jeszcze lepiej :)

FOTERGILLA WIĘKSZA [Fothergilla major]. Jakoś słabo jej u mnie, posadzona 4 lata temu ledwie funkcjonowała, dlatego na początku zeszłego roku ją przesadziłam. Trochę jej lepiej, nawet zakwitła w tym roku, ale nadal powolutku rośnie. Co prawda, one podobno tak mają z tym rośnięciem... ale zobaczymy w przyszłym roku. Zdjęcia zrobiłam już po kwitnieniu, niestety, a są naprawdę niezwykłe i oszałamiająco pachnące.

Fotergilla większa – młode okrywac. Krzew luźny, wolno rosnący, dorastający do ok. 2m wysokości i szerokości. Liście ciemnozielone, lekko owłosione, jesienią pięknie przebarwiające się na szkarłatno-pomarańczowo. Kwiaty bezpłatkowe, zebrane w kłosowate kwiatostany (przypominające szczotkę do mycia butelek), składają się z długich, kremowo-białych pręcików, lekko pachnące. Kwitnie marzec – kwiecień. Lubi stanowiska słoneczne do półcienistych, gleby żyzne, wilgotne, bezwapienne. Cenny gatunek ze względu na oryginalne kwiaty i jesienne przebarwienie liści.

Rok później wyglądała troszkę lepiej, ale szału nie ma...

ENKIANT DZWONKOWATY [Enkianthus Companulatus] - rośnie u mnie już 3 rok. W zeszłym roku miał bardzo dużo pąków kwiatowych, które niestety przemarzły skutecznie w czasie przymrozków majowych, w tym roku pojawił się tylko jeden pąk :( za to zakwitł pięknie. Mam nadzieję, że w przyszłym roku zobaczę prawdziwie pięknie kwitnącego enkianta. 

Enkiant dzwonkowaty - krzew z wrzosowatych o sezonowym ulistnieniu. Rośnie dość wolno, po 10-ciu latach jego rozmiary to ok. 1 m wysokości i ok. 2 m szerokości. Liście długości 5-7 cm są skupione na końcach pędów. Fantastycznie przebarwiają się jesienią, przyjmując kolor ognistoczerwony. Ozdobą są również małe, dzwonkowate kwiaty barwy białej, kremowej lub żółtej z czerwonymi akcentami, zebrane w grona, pojawiające się w maju i czerwcu na szczytach pędów. Enkiant kwitnie na zeszłorocznych przyrostach, dlatego do przycinania należy przystąpić natychmiast po zakończeniu okresu kwitnienia. Jak wszystkie wrzosowate do wzrostu potrzebuje gleby o odczynie kwaśnym, najlepiej żyznej, świeże i wilgotnej. Dobrze sobie radzi w słońcu (wtedy następuje intensywniejsze przebarwienie jesienne), choć preferuje stanowisko półcieniste. Jest rośliną mrozoodporną.

Rok później zakwitła już bardziej obficie :)